Frankfurter Fragmente PDF

De term Sturm und Drang wordt pas na 1820 gebruikt, naar het toneelstuk „Sturm und Drang“ van de Duitse dichter Friedrich Maximilian Klinger. Omdat schrijvers en dichters uit deze periode het individu en het genie verheerlijken, wordt deze stroming ook wel Genietijd genoemd. In de tweede helft van de 18e eeuw is frankfurter Fragmente PDF filosofische en literaire leven in Duitstalig Europa doordrongen door het gedachtegoed van de Verlichting. De vrijheid die de Verlichting nastreeft, zorgt echter voor literaire regels die enkel de schoonheid van redelijke argumenten en onderkoelde taal willen onderkennen.


Författare: Stefan Gandler.
Das Buch greift den frühen ideologiekritischen Impuls der Kritischen Theorie auf. Die Essays kommentieren Horkheimer, Adorno, Benjamin, Marcuse und jüngste Prozesse am Institut für Sozialforschung. Begriffe der Frankfurter Schule wie Moderne, Geschichte, Staat, Dialektik, Identität und Antisemitismus werden im Kontext des 21. Jh. reinterpretiert.

Theoretici als Gottsched benadrukken het belang van een ‚regelmatige‘ dichtkunst. Eenheid van plaats, tijd en handeling zijn even belangrijk als verheven taalgebruik. De odes van Friedrich Gottlieb Klopstock van 1750 tonen echter, dat deze literaire normen te eng opgevat zijn. Zijn demonstratie tegen de puur verstandelijke houding van de Verlichting is een overwinning op de heerschappij van de rede en een bevrijding van de fantasie en het gevoel als nieuwe grondslag van de literatuur. Deze nieuwe beweging, die onmiddellijk ingang vindt in de Duitstalige literatuur, is met haar burgerlijk-jeugdig karakter heel erg idealistisch: vrijheid van gevoel, emotio in plaats van ratio, ideeën en driften. Herder, die het pad effent voor de Sturm und Drang, bekritiseert de arrogantie van de Verlichting tegenover het gewone volk.

Hij roept op, ook de echtheid en diepte van het volkslied en de volksdichtkunst als kunst aan te zien. Het persoonlijkheidsideaal van de jonge generatie in de Duitse literatuur kant zich, op het einde van de 18e eeuw, tegen autoriteit en traditie. In de plaats van een geheel van regels, dat men in een van de vele dichteracademies dient aan te leren, komt de zelfstandigheid van het originele Genie. Het originele genie beschrijft zijn eigen ervaringen en gevoelsindrukken in een individuele vorm, die met de regels van de traditionele poëtica heel erg vrij omgaat. De regeltjes van de academies worden verworpen als hulpmiddelen, als krukken die de jonge auteurs niet nodig hebben.

Zij geloven in het eigen kunnen en de gezonde kracht van de geniale originaliteit. Hun werk moet niet in een literaire vorm passen, maar in de wereld, zoals die door de jonge generatie van de Sturm und Drang wordt beleefd. Die Stimme des Herzens ist ausschlaggebend für die vernünftige Entscheidung. Dit citaat van Johann Gottfried Herder toont het protest aan tegen de heersende idee, dat morele beslissingen genomen worden op basis van een moreel systeem en niet met het hart. Tegelijk klinkt het protest tegen het feodalisme steeds luider. Het feodale systeem wordt ook door de Verlichting aangevallen, maar vanuit de rede, terwijl bij de Sturm und Drang het gevoel op de eerste plaats komt.

De belangrijkste literaire uitdrukkingsvorm van de Sturm und Drang is het drama. Het steeds terugkerende thema is het conflict van het natuurgenie – de naar vrijheid strevende, opstandige jongeling – met de beperkingen van de bestaande wereldorde, die het genie als oproerkraaier en misdadiger bestempelt. De geëxalteerde, ongebonden, gevoelsgedragen taal van de Sturm und Drang wordt gekenmerkt door overmatig gebruik van uitroepen, halve zinnen en geforceerde krachttermen. In haar uitdrukking van het volkse karakter neigt deze taal naar rauw realisme en neemt zij geen blad voor de mond. Op die manier proberen schrijvers de taal van het gewone volk en de jeugd op de bühne te brengen. Critici wijzen al snel op de fouten van het nieuwe literaire genre en de verwaarlozing van een overgeleverde dramatische techniek en eenheid van plaats, tijd en handeling. Schrijvers wisselden naar believen de handelingsplaats af, en gingen daarbij soms voorbij aan dramaturgische werkbaarheid op de bühne.

De auteurs van de Sturm und Drang kwamen voornamelijk uit de kleine burgerij. Omdat hun literaire werk meestal onvoldoende opbracht om van te leven, proberen ze vaak een positie als huisleraar of dominee te bemachtigen. Hun sociale weerklank blijft meestal beperkt, omdat ze niet in brede lagen van de bevolking bekend raken. Veelal met het onuitgesproken waardeoordeel dat die intensiteit onvolwassen is.

In de muziek wordt de term ‚Sturm und Drang‘ gebruikt om een zware emotionaliteit en dramatische gepassioneerdheid aan te duiden met veel vaart en plotse dynamische contrasten. De symfonieën van Carl Philipp Emanuel Bach en enkele vroege symfonieën van Joseph Haydn worden wel aangeduid als Sturm und Drang-werken. De evolutie van stijlkenmerken in de westerse klassieke muziek. Deze pagina is voor het laatst bewerkt op 9 jan 2017 om 13:12.

This entry was posted in Kinderbücher. Bookmark the permalink.